نمایش داستان رشد کورش است که نه با خون و شمشیر، بلکه با کلام و راستی سلطنت را به دست می‌آورد و مسیر کسانی که در این راه رنج کشیدند؛ مادری که سال‌ها فرزندش را گم‌کرده، مردی که فرمان کشتن او را اجرا نکرد و بهای سنگینی پرداخت، و شاهی که در پایان، سرنوشت خودخواسته‌اش را می‌بیند. در واقع نمایش هم داستان یک قهرمان است، هم روایت بهایی که قدرت از آدم‌ها می‌گیرد. نمایش‌نامه‌ی «کورش» برای من بازگشت به گذشته نیست؛ نگریستن به امروز از آینه‌ی تاریخ است. در نوشتن این نمایش‌نامه، بیش از آن‌که در پی ساختن چهره‌ای اسطوره‌ای از کورش باشم، به انسانی اندیشیده‌ام که در میانه‌ی قدرت، خشونت و هراس، با انتخابی دشوار روبه‌روست: شمشیر یا کلمه. تاریخ، برای من، انبوهی از نام‌ها و فتوحات نیست؛ حافظه‌ی انسان‌هایی است که در آن زیسته‌اند؛ انسان‌هایی که ترسیده‌اند، عشق ورزیده‌اند، خیانت کرده‌اند، ایستاده‌اند و در لحظه‌ای سرنوشت‌ساز، انتخاب کرده‌اند. «کورش» تلاشی است برای شنیدن صداهای خاموش همین آدم‌ها؛ برای دیدن انسان‌هایی که پشت نام‌های بزرگ تاریخ گاه از یاد رفته‌اند. در مقام کارگردان نیز نخواسته‌ام تاریخ را بازسازی کنم؛ خواسته‌ام آن را به اکنون احضار کنم؛ تا شاید دریابیم فاصله‌ی میان آن روزگار و روزگار ما، چندان که می‌پنداریم، دور نیست. «کورش» روایت یک فاتح نیست؛ جست‌وجوی انسانی است که می‌خواهد قدرت را از معنای صرفِ غلبه فراتر ببرد. شاید از همین روست که برای من، «کورش» بیش از آن‌که درباره‌ی گذشته باشد، درباره‌ی امکانِ انسان ماندن در هنگامه‌ی قدرت است. نادربرهانی مرند